پیام رئیس جمهور پزشکیان به مناسبت روز شعر و ادب فارسی

شهریار و شعر فارسی؛ دو جلوه از حافظه زنده فرهنگی ایران/ روز شعر و ادب فارسی فرصتی برای پیوند نسل امروز و گنجینه عظیم معنوی این سرزمین است

متن پیام رئیس جمهور به شرح زیر است:

«بسم الله الرحمن الرحیم

زبان زیبا و شیوای فارسی، یکی از استوارترین ستون‌های هویت و فرهنگ ایرانی و گنجینه‌ای گران‌بها از میراث تمدنی این سرزمین است؛ زبانی قدرتمند که در گذر قرن‌ها، نه‌تنها اندیشه و احساس ایرانیان را به یکدیگر پیوند داده، بلکه در برابر تندباد حوادث و دگرگونی‌های تاریخی، حافظ پیوستگی فرهنگی و هویت تاریخی ایران بوده است. شعر و ادب فارسی، جان این زبان و آیینه تمام‌نمای روح ایرانی است؛ میراثی که در آن حماسه و حکمت، عشق و عرفان، اخلاق و معنویت، و روایت رنج و امید مردمان این سرزمین در کنار یکدیگر نشسته‌اند.

در پهنه این میراث زبانی و فرهنگی سترگ، که از آسیای صغیر تا آسیای میانه و از آسیای میانه تا شبه‌قاره هند را زیر نگین خود دارد، نام‌های بزرگی چون فردوسی، سنایی، عطار، نظامی، خیام، مولانا، سعدی، حافظ و ده‌ها و صدها شاعر و ادیب نام‌آور، هر یک چون قله‌ای برآمده از تاریخ فرهنگ ایران، بخشی از شکوه این گنجینه را به جهانیان شناسانده‌اند. این کاروان بلند اما در گذشته متوقف نمانده و در روزگار معاصر نیز فرزندانی شایسته و بی‌مانند در دامان خود پرورده است که استاد سیدمحمدحسین بهجت تبریزی، که به‌حق شهریار شعر ایران لقب گرفته است، بی‌تردید از درخشان‌ترین آنان است.

شهریار، میراث‌دار شایسته سنت دیرپای شعر فارسی و در عین حال فرزند زمانه خویش بود؛ شاعری که گستره شعرش از غزل عاشقانه تا حکمت و معنویت، و از ستایش تاریخ پرافتخار ایران تا روایت زندگی مردمان کوچه و بازار امتداد می‌یافت. شعر او از سرچشمه‌های زلال ایمان و ارادت به اهل‌بیت(ع) سیراب بود و در بزنگاه‌های تاریخ معاصر نیز از مردم و سرنوشت آنان جدا نماند. همراهی شهریار با نهضت عظیم انقلاب اسلامی و همدلی و هم‌صدایی او با ملت ایران در سال‌های دفاع مقدس، جلوه‌ای روشن از پیوند عمیق شاعر با مردم و زمانه خویش است؛ پیوندی که نشان می‌دهد شعر، در لحظات سرنوشت‌ساز، چگونه می‌تواند پژواک آرمان‌ها و امیدهای یک ملت باشد.

ویژگی ممتاز شهریار، اما در توانایی او برای دیدن جهان با «چشم دل» و آفرینش شورانگیز زیبایی در زبان و مضمون بود. او نشان داد که شعر می‌تواند هم‌زمان ریشه در سنت داشته باشد و با زمانه خویش نیز سخن بگوید؛ هم زبان فارسی را به خدمت گیرد و هم در زبان مادری، منظومه‌ای ماندگار چون «حیدربابایه سلام» بیافریند. حیدربابا تنها یک منظومه ادبی نیست؛ روایتی زنده از خاطره، طبیعت، فرهنگ و زندگی مردمان آذربایجان و جلوه‌ای درخشان از همان رنگارنگی فرهنگی است که در پیوند با یکدیگر، ایران را ایران کرده است.